May 25, 2010

انسان موجود غریبی است

نمی‌توانم شادمانی‌ام را از آزادی جعفر پناهی پنهان کنم. نه اینکه نمی‌دانم هنوز هزاران زندانی بی‌پناه، نام آشنا و ناشناس، در زندان‌های رژیم اسلامی دربندند. نه اینکه نمی‌دانم اگر تمامی آنان نیز یکشبه آزاد شوند باز هم دل‌ها از این همه ستم که بر مردم رفته است، نه تنها پس از انتخابات اخیر، که در درازی این کابوس دهشتناک سی ساله، برای نسل‌های نسل خونین خواهد ماند؛ از آن همه کشته و شکنجه و تجاوز شده، باز تکرار می‌کنم نه تنها پس از انتخابات اخیر که در درازای این شب بلند استبداد دینی. اما انسان موجود غریبی است و تحمل رنج و شادی توامان را به راحتی دارد.

بیش از این، شادمانی‌ام از درسی است که یک بار دیگر از نیروی "دست در دست و صدا در صدا افکندن" گرفتیم. فرصت‌نگری آگاهانه جعفر پناهی در اعلام اعتصاب غذا، همگام با فریاد اعتراض درون و بیرون ایران، ایرانی و غیر ایرانی، هنرمند و غیر هنرمند، دیو بیداد را به زانو در آورد. این به زانو در آمدن حتی اگر تنها ساعتی بپاید درس بزرگ تاریخ را تکرار می‌کند که اهریمنی‌ترین رژیم‌ها نیز تاب مقابله با نیروی متحد آزادی‌طلبان را ندارند.

Posted by reza at May 25, 2010 1:51 PM
مطالب مرتبط