December 1, 2008

از در نشد، از پنجره!

درست یک سال پیش در مطلبی با عنوان «پیروزی نه بر آری» در همین صفحه از تلاش ناموفق «هوگو چاوز» برای ماندن در قدرت پس از دومین دوره ریاست جمهوری‌اش در «ونزوئلا» نوشتم و بر این نکته تاکید کردم که: «پیروزی «نه» در انتخاباتی که پیروزی «آری» در آن می‌توانست اولین سنگ کج در بنای نوپای دموکراسی در ثروتمندترین کشور قاره‌ی فقیر آمریکای لاتین باشد را باید بویژه به روشنفکران و دانشجویان ونزوئلا تبریک گفت، چرا که بی‌واهمه از یکی پنداشته شدن با طبقه مرفهی که برخی از امتیازات نا به حقشان در دوره حکومت چاوز به خطر افتاده است، و یا وابستگان به دولت آمریکا که از دموکراسی تنها به بازار آزادش اعتقاد دارند، به شکل پیگیر خطر تغییر در قانون اساسی را برای برداشتن محدودیت کاندیداتوری ریاست جمهوری به مردم توضیح دادند و آن‌ها را به شرکت فعال در رفراندم و گفتن «نه» ترغیب کردند.»
حالا در اولین سالگرد آن ناکامی، چاوز دوبار می‌خواهد برای تضمین ماندنش در قدرت به آزمون دیگری دست بزند و اگر از در نتوانست این بار از پنجره وارد شود! او دیروز در نطقی که در تظاهرات طرفدارانش ایراد کرد همانقدر بی‌منطق بود که متظاهر. او در حالیکه با حرارت فریاد می‌کشید از جمله گفت: «اگر به خواست خدا عمری باقی باشد و سلامت باشم تا سال ۲۰۱۹ یا ۲۰۲۱ با شما خواهم بود. چاوز نخواهد رفت!» این در حالی است که طبق قانون اساسی ونزوئلا، با پایان دوره اخیر ریاست جمهوری در سال ۲۰۱۳ او دیگر حق نامزدی این پست را از دست خواهد داد. او در همین نطق دیروزش از مردم و مجلس خواست تا راهکارهای قانونی را برای نگه‌داشتنش در قدرت بجویند و مجددا در این مورد رفراندوم برقرار کنند.

 

جالب این جاست که هواداران او همین چند روز پیش در انتخابات محلی و شهرداری‌های کشور گرچه اکثریت را به دست آوردند اما نسبت به سال ۲۰۰۴ بسیار عقب ماندند، و بخصوص در ایالت‌های پر جمعیت از جمله پایتخت، شهرداری‌ها را به مخالفان او سپردند. و نیز کاهش ناگهانی بهای نفت ضربه دیگری به چاوز بود که حمایتش از محرومین تنها ویژگی مثبت برنامه‌های دولت اوست و بدون داشتن درآمد کافی ناچار است در این زمینه محتاط عمل کند. با این دو نکته که ذکرش رفت پاسخ این پرسش که چطور در چنین موقعیت ضعیفی چاوز دوباره به فکر صاف کردن جاده برای ماندن در قدرت افتاده است را باید در فضای جنگ سرد مانند موجود جهان جستجو کرد. همین سه چهار روز پیش «مدودف»، رئیس جمهور روسیه میهمان او بود و برای دندان نشان دادن به آمریکا هر دو بر عرشه‌ی کشتی ضد زیر دریائی روسی سوار شدند و عکس یادگاری گرفتند، و به زودی نیز در آنجا مانور دریائی مشترک انجام خواهد گرفت.

به اعتقاد من سردی روابط آمریکا و روسیه که یادآور سال‌های دراز جنگ سرد است، قدرت‌طلبانی چون چاوز را به فکر بهره‌برداری از موقعیت انداخته است، و اگر دولت آینده آمریکا در آینده‌ای نزدیک این غبار را نروبد بعید نمی‌بینم دموکراسی‌های نوپا در کشورهای آمریکای لاتین بار دیگر به دیکتاتوری‌های طرفدار یکی از دو طرف فرو بپاشند و رهبرانشان به جای پایبندی به اراده‌ی مردم خود، به حمایت آمریکا یا روسیه دل ببندند.

Posted by reza at December 1, 2008 11:20 AM
مطالب مرتبط