January 23, 2005

میگوی جزیره

بیائید این نوشته را همزمان با شنیدن صدای جاودانه ی خواننده فقیدِ کولی "کامارون دِ لا ایسلا" که با نوازندگی "پاکو دِ لوسیا" گیتاریست افسانه ای اندُلسی ظبط شده، بخوانید تا جادوی سحر انگیز نوای فلامنکو را در عمق روحتان احساس کنید. [فایل صوتی: ترانه ی "مسافر"]

"کامارون دِ لا ایسلا" نام هنری "خوزه مونخه کروز" است که در سال 1950 در جزیره "سن فرناندو" در ایالت اندلس در جنوب اسپانیا متولد شد. نام مستعار او همچون نام مستعار همه ی کولیها، چه سرشناس و چه ناشناخته، بر اساس ویژگیهای فردی و ظاهری او استوار است. معنای نام مستعار او "میگوی جزیره" است که میگو به رنگ خرمائی مویش و جزیره به محل تولدش اشاره دارند! او یکی از هشت فرزند یک خانواده کارگری بود که در اولین اجرای عمومی اش تنها هشت سال داشت.

            کامارون را تا وقتی زنده بود به درستی "افسانه ی زنده" می نامیدند و پس از مرگ ناگاهش در سن چهل و یک سالگی (بارسلون 1992) او را "اسطوره جاودانه" ی هنر فلامنکو می دانند. هرگز کسی همچون او در عرصه این موسیقی موفق به اجراهائی چنان با عظمت نشده بود که او شد. کامارون نه تنها یک هنرمند موفق که یک پدیده اجتماعی برجسته، برخاسته از جامعه محروم کولیهای اسپانیا بود. از روز تولد با موسیقی زندگی کرد چرا که در خانه اش هر آنچه به فلامنکو مربوط می شد وجود داشت. می گفت: " آواز مال ماست، آواز مال ما کولیهاست. در خانه ما همه خواننده و رقصنده بودند بی آنکه هیچکدامشان هنرمند باشند. پدرم، مادرم، براداران و خواهرانم. پدرم آهنگر بود اما خیلی قشنگ می خواند."

 

وقتی کامارون به معروفیت رسید موفق به خلاقیتهائی در اجراهایش شد که سبک شخصی اش را تثبیت کرد؛ سبکی که بسیاری از قواعد جاافتاده ی موسیقی فلامنکوی سنتی را دگرگون کرد. همکاری او با "پاکو دِ لوسیا" و "توماتیتو"، دو گیتاریست برجسته کولی، برای دو دهه آخر زندگیش کامارون را در اوج محبوبیت نگاه داشت.

"کامارون"، "پاکو" و "توماتیتو"

 

باز هم بیائید نقل قولهای این دو هنرمند در مورد کامارون را با شنیدن ترانه ی کوتاه دیگری از او دلپذیرتر کنید. [فایل صوتی: ترانه ی "گلها به دیدنت می گریند"]

 

پاکو دِ لوسیا:

"خیلی دلم برای ظبط موسیقی با کامارون تنگ شده. این کارِ مداوم تمام زندگی من بود. هر از گاه خودم را با او در خانه حبس می کردم و ماهها با هم برای یک دیسک تازه کار می کردیم و این کار مرا تغذیه می کرد، به من الهام می داد و لذت می بخشید."

 

توماتیتو

"اگر کامارون نمی رفت برای همیشه در کنارش می ماندم."

 

در همین زمینه و به همین قلم:

دهن به دهن

سلامی دوباره به آفتاب

 

 

 

 

 

Posted by reza at January 23, 2005 4:27 PM
مطالب مرتبط